John Coffey is goed

Uw verslaggever stond ingeroosterd om John Coffey te reviewen. Bij deze zal ik eerlijk met u zijn, ik had er niet zo heel veel zin in. Het filmpje met het biertje kende ik nu wel, en het genre is nou ook niet echt mijn ding. Zoals u, eh, je merkt schrijf ik nu ook wat viagra naturel plante pharmacie informeler. Niet zozeer omdat het allemaal niet meezat, nee, juist omdat het meezat. Voor John Coffey is geen plek voor formaliteiten; het zou niet passen. John Coffey’s show maakte iets los, gaf het aan mij en liet me met een domme half openstaande mond, een gefixeerde blik richting de band en een spastisch mee-drummende rechtervoet aan de zijkant van het veld staan. Hieronder alles wat ik meemaakte.

Het is 21:29 als ik bevooroordeeld uit de pers-tent stap. Eigenlijk is dat nog niet voorgekomen op het festival, maar hier zag ik toch een beetje tegen op. John Coffey leek me niet zo boeiend, en er is de afgelopen weken al zo verdomd veel over geschreven. Wat ga ik dan schrijven?! Het besluit om het publiek lastig te vallen met humoristische doch semi-informatieve vragen en daar een verslag over te schrijven werd snel gemaakt. Ik liep richting de Main Stage en John Coffey begon. Boem.

Iets, ik weet niet wat, maar iets in die act klopte. Het was goed en er ging instant een focus aan. Een onbekend bliepje op de radar. Normaal associeer ik hedendaagse Hardrock bands met een stoer, bijna gemeen live optreden. Ruig en het boeit geen flikker. Dat had John Coffey ook, maar ze waren ook zo verschrikkelijk vriendelijk, en allemachtig charismatisch. De zanger, natuurlijk de zanger, was daar het beste in. Logisch, dat hoort de zanger te zijn. Maar hij was wel echt heel goed in z’n rol. Maar de band dus ook. Het was oprecht, aardig, gemeen, hard, lief en gewoon goed.

Ik had geen flauw idee welk nummer wat was en hoe het heette, maar dat gaf niks. De band speelde keistrak. De stagemoves hielden niet alleen op bij de in de lucht schoppende, indrukwekkend-springende zanger; de gitaristen en basgitarist waren fijn om te zien rocken, de interactie onderling was indrukwekkend en had een hoog broertjes gehalte. En dan het publiek. De zanger was een soort van paardenfluisteraar, maar dan met mensen. Op een gegeven moment besloot de zanger dat het tijd was voor het publiek om naar links te gaan. En het publiek ging naar links. De andere kant was leeg, op een aantal verstekelingen, inclusief ik. De zanger met een magisch lang snoer besloot tegenover de massa te gaan staan. Of het publiek even mee wilde zingen. En het publiek zong. De zanger rent richting het podium als de band ontiegelijk hard inzet en het veld zich vult met springende, wilde mensen.

Ik bedoel, zelfs een hele rits kinderen op de schouders van ouders zaten enthousiast met rockgebaren mee te doen, waarop de band ook reageerde, wees, zwaaide en meerockte. Ik merk dat ik niet veel zinnigs meer heb te zeggen. Ik heb niet staan dansen, ik heb niet meegebeukt in de moshpit, ik wilde gewoon kijken, luisteren en met een half open grijns meetikken met m’n rechtervoet. Het enige wat ik wil zeggen is: HET WAS HEEL ERG GOED.

Persoonlijke noot: Ik heb een John Coffey shirt gekocht.

Één reactie

  1. Ron zegt:

    Voor het eerst live gezien : GEWELDIGE band. Nog even lekker in de moshpit geweest, net als vroeger, echter op mijn leeftijd (57), was na enkele minuten de pijp al leeg….
    Deze band gaan we vaker bekijken !

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>