Maison du Bonheur

Door Mirte Brethouwer

Aanvankelijk waren de Nederlandse benen wat stijfjes, en was het veld voor de mainstage wat leeg. Maar toen Maison du Malheur eenmaal op gang kwam, kwamen ook de spieren van het publiek los. Er werd gedanst, en er was een heus rockabilly danspaar in de zaal. Maison du Malheur maakt, anders dan de naam doet vermoeden, geen treurige muziek. Au contraire, het zevental produceert hele gelukmakende, dansbare rhythm and blues. Ze zijn toepasselijk en sfeervol in jaren ’50-stijl gekleed.

Twee gitaren, drie saxofoons, een klarinet, een sousafoon, een drumstel, een piano en een banjo en een afstandsmeter (hè?) komen voorbij. Het is een kakofonie. En met die instrumenten toveren ze nog verbazende geluiden tevoorschijn, de sousafoon maakt het geluid van suizende wind, en de afstandsmeter maakt een piepend geluid, bijna te vergelijken met het geluid van een zingende zaag, en naarmate de zanger zijn hand er dichterbij houdt wordt het geluid hoger.

De muziek wordt steeds meeslepender, en de sousafonist gaat zo in zijn spel op dat zijn haar uit de knot raakt en voor zijn gezicht valt. Het deert hem niet. De goede vent is zo groot als een boom en met het grote goudkleurige instrument om hem heen lijkt hij wel een reus. In zijn solo gaat hij helemaal los en weet hij met instrument en al een headbang uit te voeren.

Na een kwartier moeten de heren al stoppen, of misschien leek het alleen zo kort. Of we nog een liedje wilden. Nee, nog een stuk of acht, alstublieft.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>